Przed wprowadzeniem oficjalnego podziału, dokonywano również własnych prób klasyfikacji – na przełomie lat 30. i 40. XX wieku, medalista olimpijski Sigmund Ruud na łamach swojej książki opisywał następujący, autorski podział: skocznia treningowa – umożliwiająca skoki do 30 metrów, skocznia mała – umożliwiająca skoki do 40 metrów, skocznia średnia – umożliwiająca skoki do 50 metrów, skocznia wielka – umożliwiająca skoki do 60 metrów, skocznia gigant – umożliwiająca skoki do 75—80 metrów, skocznia mamucia – umożliwiająca skoki do 90—100 metrów, „nieludzka skocznia” – Bloudkova velikanka w Planicy, umożliwiająca skoki na ponad 100 metrów.
Homologacja
Aby zapobiec budowie niebezpiecznie dużych skoczni, FIS ustanawia ograniczenia co do dozwolonych wartości kluczowych parametrów konstrukcyjnych. Spełnienie tych wymagań jest konieczne, aby skocznia otrzymała homologację i tym samym została dopuszczona do zawodów pod patronatem FIS. Obecnie określono maksymalną dozwoloną różnicę poziomu między progiem a wybiegiem. Limit wynosi 88 metrów dla skoczni dużych i 135 metrów dla skoczni mamucich. Przeciążenie oddziałujące na skoczka na przejściu między strefą lądowania a wybiegiem nie może przekraczać 1,8 g, co w połączeniu z limitem różnicy poziomu, ogranicza parametry skoczni dużej do odległości punktu konstrukcyjnego „K” ok.