130 m oraz rozmiaru skoczni ok. 145 m.
Pierwszym historycznie obowiązującym limitem wielkości było ograniczenie odległości punktu krytycznego „P” do 50 metrów. Wkrótce później limit podniesiono do 60 metrów, a na początku lat 30. XX wieku – do 70 metrów. Limit ten został złamany w 1934 roku podczas budowy Bloudkovej velikanki w Planicy (Słowenia), nazwanej mamucią skocznią narciarską, o punkcie krytycznym „P” wynoszącym 90 m (co doprowadziło do wyodrębnienia konkurencji lotów narciarskich w 1951 roku). Ograniczenie odległości punktu krytycznego „P” dla skoczni dużej zostało w 1936 roku podniesione do 80 m. W 1948 FIS podtrzymał to stanowisko, lecz z racji braku fizycznej możliwości powstrzymania budowy większych skoczni polecił, aby profile skoczni większych niż 80-metrowe przesyłano do sprawdzenia przez komisję FIS. Limit ostatecznie podniesiono później do 90 metrów, a w 1957 roku zezwolono na budowę nieograniczonej liczby skoczni 90-metrowych.