Przeciwko rządom Andronika występowali także inni członkowie rodziny Komnenów. Jeden z nich, Izaak, ogłosił się cesarzem na Cyprze i uniezależnił od Bizancjum, inny schronił się na dworze sycylijskim w Palermo i wzywał do zbrojnej interwencji przeciwko Andronikowi. W 1185 Normanowie najechali ziemie cesarstwa, zdobywając Dracz i Tesalonikę, gdzie dokonali krwawej zemsty za pogrom łacinników. mały|257x257px|Hyperpyron cesarza Andronika I Komnena. Lewa fotografia przedstawia Matkę Boską, a prawa Jezusa koronującego Andronika. Otwarty bunt przeciw niepopularnemu już cesarzowi wybuchł, gdy próbował aresztować swojego kuzyna, jednego z rzekomych przywódców opozycji, Izaaka Angelosa. Izaak wyrwawszy się, zdołał uciec do kościoła Hagia Sophia i zaapelować o pomoc. Wkrótce został obwołany basileusem, a powstanie objęło cały Konstantynopol. Andronik próbował uciekać łodzią na drugą stronę Bosforu, ale został pojmany i sprowadzony do stolicy. Ucięto mu rękę i wtrącono do więzienia, po kilku dniach oślepiono i wydano tłumowi, który zamęczył go w najbardziej bestialski sposób na hipodromie.
Andronik był ostatnim cesarzem Bizancjum z dynastii Komnenów, ale jego wnukowie: Aleksy i Dawid, założyli Cesarstwo Trebizondy w 1204, gdzie rządzili jako Wielcy Komnenowie.