Mimo ogromu zbrodni, Andronik rozpoczął swe panowanie od szeregu potrzebnych i rozsądnych reform – oczyścił administrację ze skorumpowanych urzędników i wprowadził rygorystyczne oszczędności. Walcząc z nadużyciami wystąpił też przeciwko arystokracji feudalnej, przedstawiając się jako trybun ludowy i opiekun ubogich. Walkę z możnowładcami prowadził jednak w sposób bezwzględny i wkrótce przerodziła się ona w terror. Stopniowo od Andronika odwracali się wszyscy, on z coraz większym okrucieństwem rozprawiał się z opozycją. Masowe egzekucje osłabiły także system obronny państwa. Król węgierski Bela III zajął szereg ziem (wkrótce wsparty sojuszem z Serbami), m.in. Belgrad, Nisz i Sofię. Jednocześnie pod przywództwem żupana Stefana Nemanji dokonało się zjednoczenie ziem serbskich i od 1183 połączone wojska serbsko-węgierskie pustoszyły zachodnie ziemie cesarstwa.