Uzbrojenie Podstawowe uzbrojenie stanowiła długa broń palna – początkowo rusznica, później arkebuz lub muszkiet. Typowy arkebuz hajduka miał około 1,2 m długości, z czego 63 cm przypadały na lufę o kalibrze 16,8-17 mm. Ładunki prochowe, uprzednio odmierzone (25 gramów) i owinięte w papier, przechowywano torbach lub ładownicach, co powodowało zwiększenie szybkostrzelności.
W przeciwieństwie do piechoty cudzoziemskiego autoramentu, nie używano długiej broni drzewcowej (pika).
Często, zwłaszcza w początkowym okresie istnienia, dowódcy używali mieczy jako symboli władzy.
Broń białą stanowiły krótkie berdysze (używane również jako forkiety), szable, siekierki, a sporadycznie obuszki i nadziaki. Uzbrojenie dziesiętników stanowiła szabla i rodzaj krótkiej halabardy – darda. Oficerowie poza szablami często używali różnorodnej, najczęściej krótkiej, broni palnej.
Umundurowanie Było ono różne, zależne od życzenia właściciela-fundatora, czy sejmiku. W oddziałach państwowych najczęstszą barwą piechoty była błękitna, zwana "obłoczystą". Piechota węgierska, piechota polsko-węgierska i piechota polska różniły się tylko kolorem ubioru.
Przypisy Bartosz Paprocki: Herby rycerstwa polskiego przez Bartosza Paprockiego zebrane i wydane r. p. 1584, Kraków 1858r., s. 154 Marcin Bielski: Kronika, Sanko 1856, Tom 3, s.