Pozostałe lata przed wojną uczył się w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Był czołowym działaczem Koła Kaszubologów, współpracował z pismem „Zrzesz Kaszëbskô”, pomagał wydawać powieść Aleksandra Majkowskiego "Żëcé i przigodë Remusa" i „Kaszebskji pjesnjôk” Jana Trepczyka. Wiele podróżował po Szwajcarii Kaszubskiej, organizował też kaszubskie przedstawienia teatralne, m.in. w Gowidlinie, gdzie w 1935 r. wystawił sztukę na podstawie poematu „Wo Panu Czorlińskim, co do Pucka po séce jachôł” H. Derdowskiego. Później napisał też i wystawił własną sztukę pt. „Cholera”, która zaginęła. W 1937 r. wystawił w Kartuzach sławną sztukę ks. B. Sychty „Hanka sę żeni”.
4 czerwca 1939 r. otrzymał święcenia prezbiteratu z rąk ordynariusza gdańskiego bp. Karola Spletta, zaś 6 czerwca 1939 r. odbył uroczystą prymicję w swej rodzinnej parafii w Gowidlinie. Przybyli na nią liczni działacze kaszubscy, ukazało się też okolicznościowe wydawnictwo Do Pamjętnika. Przed wojną pracował jeszcze w parafiach Lignowy i Piece. Potem wyjechał do Gowidlina, ale został aresztowany i przebywał w więzieniu w Starogardzie. Jego ojciec Jan Grucza wydostał go stamtąd dzięki starym pruskim dokumentom.
Następnie biskup gdański mianował go proboszczem w Gowidlinie i okolicznych parafiach.