sprawcę schwytano na gorącym uczynku lub jego winę uznano za oczywistą. Sąd specjalny mógł wyrokować w sprawach leżących w kompetencjach sądu zwyczajnego, o ile sprawy te wyniknęły w trakcie trwania rozprawy głównej. Oskarżony nie miał prawa odwołania się od wyroku do wyższej instancji. Zasady postępowania karnego ograniczono do minimum, prokurator nie musiał składać aktu oskarżenia na piśmie, zamiast tego mógł go wnosić ustnie. Prokurator Rzeszy mógł wnosić skargę w okresie 1 roku od uprawomocnienia się wyroku, o jego nieważność (niem. Nichtigkeitsbeschwerde), tylko w przypadku stwierdzenia błędu w zastosowaniu ustawy o sądach specjalnych – zażalenie z zasady wykorzystywano na niekorzyść oskarżonego.
Niemieckie sądownictwo specjalne w okupowanej Polsce thumb|250px|Wyrok niemieckiego sądu specjalnego z 1942, orzekający karę śmierci dla obywatela polskiego Stanisława Wyrwicha – za „akt gwałtu w stosunku do Niemca” (według par. 1 art. 2 ustawy z 4.XII.1941 o specjalnym prawie karnym dla Polaków i Żydów).