Od strony stylistycznej korona zdradza cechy charakterystyczne zarówno dla sztuki bizantyjskiej, sztuki ottońskiej, jak i sztuki romańskiej. Jeśli chodzi o cechy charakterystyczne dla sztuki bizantyńskiej, ich recepcja jest dostrzegalna głównie w formie przedstawień figuralnych. Oktogonalny kształt korony oraz kształt plakietek przypominający arkadę mogą sugerować oddziaływanie sztuki karolińskiej – być może jest to aluzja do kaplicy cesarskiej w Akwizgranie stanowiącej dziś część katedry, jej forma i treści ideowe miały niemały wpływ na dzieła sztuki doby Ottonów i okresu romańskiego. Ta heterogeniczność stylowa bardzo komplikuje rozwiązanie kwestii miejsca powstania korony. Nie jest pewne, czy to były takie ośrodki sztuki ottońskiej jak Essen, Kolonia, wyspa Reichenau (gdzie znajdowała się kancelaria cesarza oraz warsztaty złotnicze i malarstwa miniaturowego), czy inne ośrodki artystyczne takie jak Burgundia, Lotaryngia bądź Sycylia, gdzie formy bizantyńskie znacznie ukształtowały dzieła złotnicze. Nie wykluczone jest powstanie dzieła w stolicy Bizancjum – Konstantynopolu.