W 1088 roku duża grupa Anglosasów i Duńczyków przybyła w granice Bizancjum. Według jednego ze źródeł ich liczba sięgała ponad 5 tysięcy, na 235 statkach. Wielu z tych, którzy nie podjęli służby cesarskiej, osiadło na brzegach Morza Czarnego. Ten napływ Anglosasów spowodował, że od tamtego czasu popularnie Gwardię Wareską nazywano Englinvarrangoi - Anglowaregami. Brali oni udział w walkach z Normanami na Sycylii oraz na południowych Bałkanach.
W późniejszym okresie gwardia wareska rzadziej brała udział w bitwach, aczkolwiek zdarzały się wyjątki. Znany jest m.in. ich udział w bitwie pod Beroją w 1122 r. pod dowództwem cesarza Jana II Komnena, kiedy to udało im się przebić przez krąg wozów Pieczyngów, co spowodowało ich załamanie i ucieczkę. Ich bohaterstwo w tym okresie potwierdzają zarówno kronikarze bizantyjscy, jak i zachodnioeuropejscy i arabscy - nie sposób jednak stwierdzić, czy jest to efekt faktycznych zwycięstw, czy też jedynie narosłej wokół gwardii legendy.