Okres poprezydencki W 1949 roku w samym środku konfliktu Laureano Goméz wybrany został na prezydenta Kolumbii z ramienia partii Konserwatywnej, następnie obaj liderzy Konserwatystów stali się wrogami politycznymi wywołując podział wewnątrz Partii Konserwatywnej. Ospina przewodził umiarkowanemu skrzydłu Partii Konserwatywnej, podczas gdy Laureano Goméz wspierał radykalną politykę konserwatystów. Ostatecznie Ospina poparł zamach stanu przeciwko Gomézowi, w wyniku którego nastała dyktatura wojskowa a. Rojas przydzielił Ospinie ministerstwo poczty i telegrafii (obecnie ministerstwo komunikacji).
Później, z powodu różnic w poglądach politycznych, Ospina odwołał swoje poparcie dla Rojasa wspierając tworzenie Frontu Narodowego. Ospina rozważany był jako kandydat Partii Konserwatywnej na prezydenta w wyborach w 1962 roku i 1974 roku, ale zastąpił go Misael Pastrana odbierając mu przywództwo frakcji umiarkowanych konserwatystów.
Życie prywatne Ożenił się z Bertha Hernández de Ospina - jedną z pierwszych kobiet, która została senatorem Kolumbii.
Linki zewnętrzne Polityczny Portal Badawczy
Kategoria:Kolumbijscy inżynierowie Kategoria:Kolumbijscy ministrowie Kategoria:Prezydenci Kolumbii Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1976 Kategoria:Ludzie urodzeni w Medellín