Ostatni rodzaj wizerunku, typ eksperta zwraca uwagę na racjonalizm myślenia i przemyślaną strategią gospodarczo-społeczną oraz swego rodzaju ponadpartyjny indywidualizmM. Jeziński, Wizerunek polityczny jako element strategii wyborczej, [w:] red. Bogusława Dobek-Ostrowska, Kampania Wyborcza: marketingowe aspekty komunikowania politycznego, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, 2005, s. 124..
Dodatkowo Jeziński wyróżnia na polskiej scenie politycznej kilka typów pośrednich, złożonych z wyżej wymienionych wersji wizerunku. Do tych form pośrednich należą: szarak, ekscentryk, idol, błazen i luzak. Pierwszy z nich, szarak, jest charakterystyczny dla ugrupowań posiadających silnych liderów, od których zależy ogólny wizerunek ugrupowania. Z definicji jest nierozpoznawalny, uległy oraz nieafiszujący się swoją pozycją osoby piastującej stanowisko polityczne. Wizerunek ten nie wiąże się z wizerunkiem zwykłego człowieka, gdyż w tym przypadku strategia prezentowania swojej osoby jako równego i zwykłego członka wspólnoty ma charakter autokreacyjny. Szarak natomiast nie wyróżnia się, nie jest osobą medialną, ani nie uczestniczy czynnie w tworzeniu założeń politycznych partii. Drugim z wymienionych typów jest ekscentryk, którego wyróżniają pełne pasji, często ekstrawaganckie i zaskakujące opinię publiczną postawy oraz wypowiedzi.