Organizacja pułku Dowódcą pułku został pułkownik Wincenty Dobiecki. Pułk składał się z czterech szwadronów, z których wszystkie stacjonowały w Łęczycy. Dowódcą pierwszego szwadronu został podpułkownik Józef Byszewski, weteran wojen napoleońskich. Drugim szwadronem dowodził ppłk. Fortunat Chotomowski, były oficer 15 Pułku Piechoty, na czele trzeciego szwadronu stanął mjr Aleksander Jerzmanowski, były oficer 3 Pułku Piechoty, a ostatnim, czwartym szwadronem dowodził mjr. Romuald Sierakowski, dymisjonowany kapitan 7 Pułku Jazdy.
Pod koniec stycznia 1831 roku pułk liczył ogółem 803 ludzi i dysponował ponad 930 końmi. Istniały jednak braki w wyposażeniu w broń, pod koniec stycznia kompletem akcesoriów (pałasz, lanca, pistolet i karabinek) nie dysponowała nawet połowa żołnierzy. W związku z brakiem karabinków, wielu kawalerzystów zaopatrywało się w broń myśliwską.
25 stycznia 1831 roku pułk przeszedł na utrzymanie rządowe. Na początku lutego 1831 roku pułk wraz z taborami wymaszerował w stronę stolicy, gdzie miał wejść w skład korpusu rezerw jazdy generała Jana Weyssenhofa. W Łęczycach został tylko tzw. „szwadron rezerwowy”, czyli grupa rezerwowych żołnierzy i kilkadziesiąt koni.