W roku 1914, już po wybuchu wojny, w wale czołowym i fosie baterii wykonano odcinki rowów strzeleckich z poprzecznicami, połączone z wnętrzem baterii poprzez pierwsze i piąte stanowisko działowe. Poza fosą, równolegle do niej poprowadzono kolejny odcinek rowu bez poprzecznic, spinający oba wymienione odcinki i łączący się następnie z przyległym szańcem dla piechoty. Kolejny odcinek wybiegał od szańca wzdłuż krawędzi skarpy doliny Sudołu w stronę fortu Tonie. Inny rów, również z poprzecznicami, wykopano na zapolu baterii, w kierunku znajdującej się w pewnej odległości za nią drogi polnej. Na bezpośrednim przedpolu utworzono ciągły pas przeszkód drutowych, łączący je z sąsiednimi dziełami – fortem Tonie na północnym i okopami piechoty na południowym skrzydle. Jednocześnie zrezygnowano z przeszkody drutowej w fosie, przez którą prowadziły teraz rowy dobiegowe. Bateria została w ten sposób przekształcona w punkt oporu piechoty. Działa rozmieszczono w nowej, polowej baterii zbudowanej na jej zapolu, w polach o kilkaset metrów na południowy zachód. Ponieważ nowa polowa bateria przejęła od starej jej funkcję w grupie, można domniemywać, że przejęła także jej numer.