Zbudowano je jako niewielkie, jednokondygnacyjne bierne o konstrukcji mieszanej – kamienno-ceglano-stalobetonowej, typowej dla fortyfikacji galicyjskich z lat 1895-1914. Były one przeznaczone wyłącznie do przechowywania podręcznego zapasu amunicji. Dla załogi nie przewidywano budowli kubaturowych w formie stałej. Schrony otrzymały dodane wtórnie (jeszcze w czasach austriackich, przed 1911) cienkościenne, betonowe przelotnie o łukowatym profilu, osłaniające wejścia. Wykonano je w postaci 20 cm warstwy betonu wylanego na profil wykonany z blachy falistej, służącej jako szalunek tracony. Blachą falistą wykończono również partie przyziemia przelotni od strony zewnętrznej.
Uzbrojenie wg planu z roku 1914 miały stanowić 4 armaty 15 cm wzoru M. 61. Obsadę stanowić miał 1 oficer oraz 58 szeregowych artylerii.
W roku 1904 zniesiono numery fortów w pierścieniu zewnętrznym i od tego czasu przestał funkcjonować kod B-44-5. W kolejnych latach, jeszcze przed wybuchem I wojny światowej doszło do zmiany numeracji baterii w grupie Tonie. Dotychczasowa bateria B5 otrzymała numer B3. Nosiła odtąd oznaczenie B3 Tonie.