W 1849 powrócił na probostwo w Dobrzecu, gdzie nadal angażował się w działalność społeczno-patriotyczną i oświatową wśród parafian, kładąc szczególny nacisk na naukę czytania i pisania dzieci, krzewienie abstynencji i podniesienie poziomu moralnego wśród parafian. W Dobrzecu założył szkołę oraz uwłaszczył chłopów na gruntach plebańskich. Odbudował także zrujnowany kościół parafialny. Prowadził agitację antypruską i antyrosyjską, wykorzystując kontakty z zaborem pruskim, wskutek czego władze rosyjskie podejmowały starania w celu usunięcia go z probostwa.
W latach 1851–1854 był dziekanem dekanatu kaliskiego, od 1857 kanonikiem, a od 1882 prałatem kapituły kolegiaty kaliskiej, zajmując kolejno urzędy archidiakona i prepozyta kapituły. Ponadto był także egzaminatorem prosynodalnym oraz asesorem, defensorem i sędzią surogatem w konsystorzu kaliskim. Znany był jako znakomity kaznodzieja i erudyta. W 1861 został wybrany na członka Kaliskiej Rady Powiatowej, w której pełnił funkcję wizytatora szkół elementarnych i szpitali. W powieści Dziedzictwo Zofii Kossak został przedstawiony jako przedstawiciel stronnictwa białych .