30 grudnia 1938 szef Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych wydał rozkaz L.dz. 3549/tj. o utworzeniu 16, 17, 20 i 30 dywizjonów artylerii ciężkiej i reorganizacji pułków artylerii ciężkiej. 8 marca 1939 termin sformowania dywizjonów artylerii ciężkiej oraz reorganizacji 3, 7 i 8 pac został przesunięty na maj tego roku. W ramach wspomnianej reorganizacji w Grupie, na bazie 8 pac został utworzony samodzielny 16 dywizjon artylerii ciężkiej podporządkowany dowódcy Artylerii Dywizyjnej 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty. Plan mobilizacyjny „S” Zgodnie z planem mobilizacyjnym z 1925, pułk miał osiągnąć gotowość bojową w 10 dniu mobilizacji powszechnej. Plan przewidywał zmobilizowanie trzech dywizjonów po trzy baterie, z czego baterie nr 1, 4 i 7 miały posiadać po dwie 105 mm armaty, a baterie nr 2, 3, 5, 6, 8 i 9 po trzy 155 mm haubice. Ponadto 8 pac zmobilizować miał w mobilizacji powszechnej: pluton maskowania nr 81, kompanię pomiarów artylerii nr 8, szefostwo artylerii i służby uzbrojenia nr 3, dowództwo artylerii nr 34, baterię marszową 178 pac i baterię zapasową. Ponadto w alarmie 8 pac mobilizował 8 samodzielny dywizjon artylerii przeciwlotniczej. Plan ten obowiązywał, z niewielkimi zmianami, do maja 1938