Orzechowscy, Otwinowscy, Lubienieccy, Suchodolscy i Ostrowscy.
Ta polityka równości oraz utrata bogatych szlacheckich protektorów po śmierci Tęczyńskiego w 1563 spowodowała konieczność przeniesienia siedziby szkoły braci polskich do Bełżyc, zaś nabożeństwa odbywały się w domu Paklepki. Inną przyczyną utraty poparcia miejscowej szlachty były radykalne poglądy Marcina Czechowica: pacyfizm chrześcijański, zakaz zabijania (także zwierząt), zakaz sprawowania urzędów, wnoszenia spraw do sądu, a przede wszystkim zniesienie poddaństwa chłopów.
Po odsunięciu judaizantów, na czele braci polskich stanął Krzysztof Lubieniecki oraz Walenty Smalc, którzy odrzucili radykalne postulaty społeczne. Zbór przeniesiono do domu prywatnego w Lublinie, jednak został on zburzony podczas tumultu w 1627. Odbudowany w 1629, został zamknięty decyzją Trybunału Koronnego w 1635, co oznaczało kres aktywnej działalności braci polskich w Lublinie, chociaż przetrwali tu do wygnania w 1658.
W drugiej połowie XVI wieku powstały zbory braci polskich w Lewartowie (dziś Lubartów), wraz ze słynną szkołą, w Piaskach i Milanowie. Zniknęły one wraz z wygnaniem braci polskich z Rzeczypospolitej na mocy uchwały sejmowej w 1658.