Za możliwe mechanizmy prowadzące do rozwoju zespołu przyjmuje się między innymi: przejściowe upośledzenie przywspółczulnego unerwienia odcinka jelita grubego pomiędzy odbytem, a zgięciem śledzionowym, pochodzącego ze splotu krzyżowego nadmierną aktywację współczulnego unerwienia jelita grubego prowadzącą do zahamowania czynności mięśniówki gładkiej nadmierną stymulację obwodowych receptorów opioidowych typu μ przez endogenne i egzogenne opioidy Wynikające z porażenia czynności ruchowej rozdęcie jelita i rozciągnięcie jego ścian uruchamia odruch okrężniczo-okrężniczy, który dalej tę czynność hamuje (mechanizm sprzężenia zwrotnego dodatniego).
Objawy Objawy należące do zespołu Ogilviego są identyczne z objawami niedrożności mechanicznej jelita grubego. To co odróżnia obydwa stany, to brak przeszkody mechanicznej dla przechodzenia treści jelitowej w przypadku zespołu Ogilviego, dlatego nazywany jest on pseudoniedrożnością.
Od początku choroby do pełnego rozdęcia jelita mija zwykle 3–5 dni, choć stan ten może rozwinąć się nawet w ciągu 24–48 godzin.