Dewaluacja feniga i coraz niższa wartość srebra sprawiły, że konieczne okazało się wprowadzenie grubszej monety. Pierwszą monetą większą od feniga był örtug, który po raz pierwszy wybito w 1370 roku za panowania Albrechta Meklemburskiego. Nowa moneta, zawierająca 1.05 gramów srebra, miała wartość 8 fenigów. Stąd na jednego feniga przypadało 0.13 gramów czystego srebra. Za panowania Eryka Pomorskiego (1412–1439) pojawił się fyrk, czyli czworak równy 4 fenigom.
Od roku 1534 bito szwedzkiego talara (daler) równego 4 markom. W 1536 zaczęto bić monety jednomarkowe. W tym momencie relacje między szwedzkimi monetami przedstawiały się następująco:
monetaMarkaÖreÖrtugFenigDaler43296768Marka832192Öre324Örtug8
W 1604 roku talar szwedzki zmienił nazwę z daler na riksdaler. W następnym okresie szwedzki system walutowy był bardzo skomplikowany, gdyż obok monet srebrnych wybijano także monety miedziane, a relacja między wartością srebra i miedzi była płynna.