Zawartość srebra w fenigu spadała nie tylko z powodu coraz mniejszej wagi, ale także z powodu zmniejszającej się próby, która czasami spadała do 1/10 zawartości srebra w monecie. W XIII wieku fenig szwedzki zawierał około 0.5 grama srebra, a w XIV wieku już tylko 0.2 grama.
Penning był bity jako odpowiednik angielskich pensów (pennies), niemieckich fenigów (pfennig) czy łacińskich denarów. Szwedzkie fenigi jednak z początku charakteryzowały się tym, że wyraźnie różniły się wartością w zależności od regionu. Wynikało to stąd, że öre, które było jednakowe we wszystkich regionach (wywodziło się z łacińskiego Aureusa), było warte 24 fenigi w prowincji Svealand, 48 fenigów w Götaland i 36 fenigów w Gotland. W XIII wieku system obowiązujący w Svealand (czyli öre = 24 fenigi) stał się wspólny dla całej Szwecji. Przez kilka wieków öre było jedynie jednostką obrachunkową, aż w 1522 roku zaczęto wybijać monety wartości jednego öre.