Nie poniósł za to żadnej kary, jednak w 2002 zarządzanie pomocą udzielaną przez Wielką Brytanię innym państwom zostało wyłączone do osobnego resortu, ministerstwa ds. rozwoju międzynarodowego. W 1995 Hurd ogłosił wycofanie się z głównego nurtu polityki i podał się do dymisji.
Późniejsza działalność i twórczość literacka W 1997 postanowił nie ubiegać się o reelekcję do Izby Gmin. Został jednak parem dożywotnim jako „baron Hurd of Westwell”, co pozwoliło mu pozostać w parlamencie jako członek Izby Lordów. Wciąż jest także zaangażowany w życie publiczne, zarówno jako członek organizacji biznesowych i pozarządowych, jak i osoba zasiadająca w rozmaitych komisjach eksperckich powoływanych przez władze państwowe, a nawet Kościół anglikański.
Hurd przelał swoją pasję do polityki na wiele powieści z gatunku thrillera politycznego. Pierwsza z nich ukazała się w 1971, ale nie przestawał pisać i wydawać nawet jako czynny członek parlamentu. Jest także autorem czterech książek z literatury faktu, w tym własnych pamiętników i biografii XIX-wiecznego premiera, Roberta Peela.
W 1974 odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego III klasy (CBE), w 1996 Orderem Towarzyszy Honoru, a w 1998 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.