W 1979 trafił do rządu, gdzie objął stanowisko ministra stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. Następnie w 1983 został przeniesiony do resortu spraw wewnętrznych.
Minister W 1984 po raz pierwszy został konstytucyjnym ministrem, stając na czele resortu ds. Irlandii Północnej, gdzie właśnie trwała kampania przemocy prowadzona przez Irlandzką Armię Republikańską. Hurd przygotował grunt pod podpisanie w 1985 porozumienia między Londynem a Dublinem, które zakończyło falę przemocy. Sam nie doczekał jednak tej chwili w resorcie, bowiem miesiąc przed formalnym zawarciem umowy został awansowany na ministra spraw wewnętrznych.
Czteroletnie kierowanie tym resortem bardzo wzmocniło pozycję polityczną Hurda, dało mu bowiem opinię umiarkowanego, ale jednocześnie bardzo skutecznego, polityka. W 1989 zastąpił Johna Majora na stanowisku ministra spraw zagranicznych. W czasie wewnątrzpartyjnego przesilenia w 1990 początkowo zaliczał się do obozu zwolenników pozostania u steru rządów Margaret Thatcher. Po jej rezygnacji z walki o utrzymanie przywództwa w partii, sam postanowił kandydować na lidera. W pierwszej turze głosowania zajął trzecie miejsce. Wtedy on i Michael Heseltine, który był drugi, postanowili wycofać się z wyścigu.