Litera istniała jednak tylko formalnie – nigdy nie widniała obok emblematów na klapie bagażnika (tam tylko: 220, 220S lub 220SE).
Wszystkie trzy modele napędzane były rzędowym, 6-cylindrowym silnikiem benzynowym o pojemności 2195 cm³, przy czym różniły się układem zasilania w paliwo – 220 i 220S wyposażone były w dwa gaźniki Solexa (typ M180), 220SE zaś – w pompę wtryskową Boscha (typ M127). Standardowo silniki sprzężone były z manualną skrzynią biegów. W modelach 220S/SE za dopłatą dostępny był czterobiegowy automat.
Wersje różniły się od siebie wyposażeniem standardowym i wyglądem zewnętrznym. 220 stanowił najuboższy wariant. Od droższych wersji różnił się m.in.: kołpakami (pozbawionymi ozdobnego, chromowanego rantu z dwunastoma otworami); pasem przednim (dokładniej, przestrzenią między grillem a światłami, ozdobioną nie dwoma, jak w 220S/SE, lecz jednym poziomym, chromowanym paskiem); płetwami (ich pozioma część jest pozbawiona chromowanej listwy, obecnej w 220S/SE); tylnymi światłami (mniejsze, inaczej ukształtowane niż w 220S/SE); zderzakami (pojedyncze, podczas gdy w 220S/SE – podwójne).
W 1963 W111 przeszedł kilka drobnych zmian.