Wody monimolimnionu jezior meromiktycznych cechuje bardzo niski potencjał redoks, osiągając jedne z najniższych wartości obserwowanych w naturalnych zbiornikach wodnych.
W związku z tym, że wody monimolimnionu nie mieszają się z wodami powierzchniowymi, a jednocześnie zasilane mogą być przez wody zawierające zredukowane związki organiczne lub związki siarki, często cechuje je hypoksja lub anoksja. Gradienty stężenia tlenu (i inne z nimi związane) są w konsekwencji znacznej stabilności chemokliny znacznie ostrzejsze niż w jeziorach holomiktycznych. Z racji kontaktu z osadami dennymi bogatymi w substancje organiczne, zawierać mogą dużo rozpuszczonych gazów, takich jak siarkowodór, metan, dwutlenek węgla. Miksolimnion może zachowywać się tak, jak epilimnion w typowym zbiorniku holomiktycznym: ulegać sezonowo stratyfikacji termicznej, jego wody mogą okresowo podlegać mieszaniu przez wiatr. thumb|Meduzy zasiedlające miksolimnion meromiktycznego jeziora Jellyfish Lake. Jeziora meromiktyczne stanowią specyficzne siedlisko dla organizmów. W związku z tym, że wody monimolimnionu są zwykle odtlenione i zawierają toksyczne dla większości organizmów gazy (takie jak np. siarkowodór), są ubogie w organizmy. Jedynie niektóre bakterie, pierwotniaki, nicienie oraz larwy muchówek mogą przez dłuższy czas bytować w takich wodach.