Władza ustawodawcza Władza ustawodawcza należała wyłącznie do dwuizbowego parlamentu, złożonego z Rady Pięciuset i Rady Starszych. Rada Pięciuset miała wyłączność inicjatywy ustawodawczej, uchwalała ustawy i wskazywała 10 kandydatów, z których Rada Starszych wybierała członków Dyrektoriatu. Rada Starszych ponadto przyjmowała bądź odrzucała w całości projekty ustaw proponowane przez Radę Pięciuset, bez prawa wnoszenia poprawek. Odrzucenie danego projektu ustawy przez Radę Starszych skutkowało niemożnością ponownego jej przedstawienia przez Radę Pięciuset przez okres 1 roku. Obie izby wybierane były w wyborach pośrednich, cenzusowych na kadencję trzyletnią, z zastrzeżeniem, że 1/3 ich składu ulegała odnowienia co roku. Obowiązywał cenzus wieku – w ramach czynnego prawa wyborczego 25 lat, w ramach biernego – do Rady 500 – 30 lat, a do Rady Starszych – 40 lat, połączony z cenzusem rodzinnym, tzn. każdy członek drugiej izby musiał być żonaty lub być wdowcem. Przywrócono również cenzus majątkowy.