Wojna o Palestynę 30 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. W jej wyniku, dzień później rozpoczęła się wojna domowa w Palestynie. W grudniu tego roku Liga Państw Arabskich rozpoczęła formowanie sił Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, której dowódcą został al-Kawukdżi. Bardzo szybko na terenie Syrii zgromadziło się kilka tysięcy arabskich ochotników, dla potrzeb których przygotowano kilka ośrodków szkoleniowych. Od marca 1948 roku prowadzili działania wojskowe w Mandacie Palestyny. Al-Kawukdżi nigdy nie współpracował z Armią Świętej Wojny podporządkowaną klanowi Husajnów, chociaż w maju al-Kawukdżi i Amin al-Husajni formalnie się pogodzili. Arabska Armia Wyzwoleńcza koncentrowała swoje działania na północy Palestyny, gdzie bez powodzenia zaatakowano żydowskie osiedla Tirat Cewi, Ilanijja, Ramat Jochanan i Miszmar ha-Emek. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej, Arabska Armia Wyzwoleńcza nadal prowadziła działania w Galilei, usiłując przerwać komunikację pomiędzy żydowskimi osiedlami. Świadkowie mówili, że al-Kawukdżi bardziej przypominał niemieckiego oficera niż Araba. W październiku 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili operację Hiram, w trakcie której rozbito siły arabskie w Galilei.