Wojna o Palestynę W dniu 30 listopada 1947 została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. W jej wyniku, dzień później rozpoczęła się wojna domowa w Palestynie. Salam zebrał wokół siebie grupę arabskich ochotników i rozpoczął atakowanie żydowskich osiedli oraz pojazdów poruszających się między nimi. Swoją główną siedzibę założył w byłej szkole oficerskiej brytyjskiej armii, położonej pomiędzy miastem Ramla i żydowską osadą Be’er Ja’akow. Wraz ze swoim najbliższym współpracownikiem, irackim ochotnikiem Abd al-Dżabbarem Humarem, przeprowadzał liczne akcje.
W grudniu 1947 wielki mufti Jerozolimy Al-Hadżdż Muhammad Amin al-Husajni wziął udział w spotkaniu arabskich przywódców w Damaszku. Podjęto wówczas decyzje o sformowaniu Armii Świętej Wojny, na czele której stanęli Hasan Salama i Abd al-Kadir al-Husajni, który pragnął być przywódcą arabskiego państwa w Palestynie. W dniu 5 lutego 1948, Palestyńskiego Dowództwo Polowe powierzyło Salamie rejon operacyjny miasta Lod. Siły Salamy zostały wzmocnione do około tysiąca ochotników. Skoncentrował on swoje działania w rejonie miast Lod i Ramla, atakując żydowskie konwoje do Jerozolimy. Aktywność Salamy prawie sparaliżowała komunikację żydowską z Jerozolimą.