Faʾik uciekł do Karachanidów, natomiast Abu Ali Simdżuri został ostatecznie pojmany przez Mahmuda w roku 996 i stracony przez niego w roku 997. Mahmud został gubernatorem Chorasanu, natomiast sam Sebüktigin otrzymał w zarząd od Samanidy Balch, Tocharystan i Ghur, a zatem dzisiejszy środkowy i północny Afganistan. W tym momencie jego pozycja była o wiele silniejsza niż Samanidów, jednak do końca życia uznawał on ich formalną zwierzchność, posługując się jedynie tytułem al-hağib al adall, to jest najwyższego dowódcy. Przed swoją śmiercią region Ghazny powierzył w zarząd młodszemu bratu Mahmuda, Ismaʾilowi, którego miał ze związku z córką Alptigina (okoliczności zawarcia tego małżeństwa są niejasne). Nie znamy motywacji tej skądinąd niezrozumiałej dla wielu historyków decyzji.
Bibliografia Encyclopaedia Britannica, 15th edition, Encyclopaedia Britannica Inc., William Benton, Publisher, 1943–1973, Helen Hemingway Benton, Publisher, Chicago/London/Toronto/Geneva/Sydney/Tokyo/Manila/Seoul/Johannesburg. Bobodżan Gafurow Dzieje i kultura ludów Azji Centralnej, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1978. Jan Kieniewicz Historia Indii, Wydawnictwo Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk – Łódź, 1985,
Kategoria:Ghaznawidzi Kategoria:Mamelucy Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 997 Kategoria:Ludzie związani z emiratem Samanidów