Został on pokonany przez Sebüktigina w dolinie rzeki Logar na drodze do Kabulu, i po tym wydarzeniu w 977 roku obalił on Böriego i przejął władzę.
Wkrótce po objęciu rządów Sebüktigin wykorzystał konflikt o władzę w mieście Bust pomiędzy Turkami Bajtuzem i Toganem i zajął je wraz z Kandaharem i całym regionem dzisiejszego południowego Afganistanu. Następnie wszedł w konflikt z Dźajapalą z dynastii hinduskich Szakijów, rządzącym w Kabulu, Ghandarze i dzisiejszym Pendżabie. W roku 979 pokonał go i zmusił do płacenia trybutu, zaś w roku 988 zadał druzgocącą klęskę w bitwie pod Lenghan koalicji Szakijów, Adźmiru i Kanaudźu. Po tym wydarzeniu zajął Kabul i Peszawar. Prawdopodobnie w latach następnych kontynuował najazdy na Pendżab i Radżputanę.
W roku 992 stolicę Samanidów, którzy nadal byli nominalnymi suwerenami Sebüktigina, zajęli Karachanidzi, którzy jednak wycofali się z powodu śmierci ich wodza Hasana Bughra-chana. Po ich odejściu emir Nuh Ibn Mansur musiał stawić czoło buntowi swoich dowódców, Faʾika i Abu Alego Simdżuriego. Właściwie pozbawiony wojsk Nuh II wezwał na pomoc Sebüktigina, który postawił jako warunek jej udzielenia oddanie namiestnictwa kluczowej samanidzkiej prowincji, Chorasanu, swojemu synowi Mahmudowi. Nuh zgodził się na to, i w latach 993 i 996 Sebüktigin dwukrotnie pokonał buntowników.