Wytworzony wtedy konglomerat ludów znalazł się pod wpływem kultury syrackiej, co znalazło odbicie w obrządku pogrzebowym, układzie ciał w pochówkach i wyposażeniu grobowym.
Zajęcia ludności Ludność syracka składała się częściowo z koczowniczych pasterzy mieszkających na wozach i w namiotach, częściowo zaś z osiadłych rolników. W dolinie rzeki Kubań odkryto wiele stałych osiedli, przeważnie grodzisk z domami zbudowanymi z ubitej gliny. Mieszkańcy zajmowali się uprawą pszenicy, jęczmienia i prosa oraz hodowlą zwierząt – bydła, koni, owiec i świń. W gospodarce duże znaczenie miało również rybołówstwo. Osady były także ośrodkami rzemiosła, pozostającego pod silnym wpływem bosporańskim.
Hierarchia społeczna W społeczeństwie Syraków panował ścisły podział na warstwy społeczne. Na szczycie znajdowali się królowie i książęta, stojący na czele hierarchii warstw społecznych szeroko zróżnicowanych pod względem bogactwa i przywilejów. O znacznym rozwarstwieniu społeczeństwa świadczy różnorodność pochówków i wyposażenia grobowego.
Cmentarzyska Pochówki syrackie reprezentują dwa typy: „płaskie" nekropole, gdzie chowano większość pospólstwa, oraz książęce kurhany wyłącznie dla klas wyższych.