Nie znamy późniejszych źródeł pisanych dotyczących Syraków. Lata od 49 do 193 n.e. były stosunkowo spokojne, w owym okresie w wyniku ścisłych związków z Królestwem Bosporańskim Syrakowie stali się najbardziej zhellenizowanym ludem Sarmatów, przyczyniając się zarazem znacznie do sarmatyzacji Królestwa Bosporańskiego, a proces ten był na tyle zaawansowany, że obecnie wyposażenie grobów górnej warstwy społecznej Syraków trudno odróżnić od wyposażenia grobów arystokracji bosporańskiej. Pokój ten skończył się w 193 p.n.e. – napis, który został odnaleziony w Tanais, głosił zwycięstwo Bosporańczyków nad Syrakami właśnie w tym roku.
Na początku II wieku n.e. część terytorium Syraków dostało się pod władzę Alanów, w związku z czym część Syraków opuściła swoje dotychczasowe siedziby i udała się na zachód. Osiedlili się na stepach nad dolnym Dniestrem i w Besarabii, gdzie znaleziono bogate groby z II i III wieku n.e., wyposażone jak książęce groby syrackie z Kubania. Ta część Syraków, którzy pozostali w swojej ojczyźnie, podobnie jak mieszkające na Kubaniu Meoci, została wchłonięta przez napływające plemiona alańskie.