Żywicielami pośrednimi są z reguły drobne gryzonie z rodziny karczowników (najczęściej karczownik ziemnowodny, nornik zwyczajny, nornica ruda i piżmak amerykański), człowiek może być natomiast żywicielem przypadkowym. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez spożycie pokarmu (m.in. borówek i innych owoców leśnych) zanieczyszczonego kałem zawierającym jaja z onkosferami (tzw. cykl leśny). U człowieka sporadycznie zakażenie powstaje również wskutek bezpośredniego kontaktu z zakażonym psem lub kotem (tzw. cykl synantropijny). W jelicie cienkim onkosfery uwalniają się z jaj, a następnie przedostają się do miąższu wątroby, gdzie wytwarzają wypustki otoczone oskórkiem. Te natomiast rozprzestrzeniają się wzdłuż naczyń krwionośnych, pozostawiając na swej drodze liczne, początkowo drobne (0,5–10 mm), jednak dość szybko rosnące pęcherzyki, z których zazwyczaj po 2–3 tygodniach (maksymalnie po 8 tygodniach) powstają z komory z protoskoleksami, wypełnione galaretowatą masą (u człowieka ich średnica wynosi od kilku do kilkunastu centymetrów). Organizm żywiciela nie otacza ich łącznotkankową błoną, co ułatwia ich wzrost. Z wątroby, za pośrednictwem naczyń krwionośnych, pasożyt może dawać przerzuty do płuc, a niekiedy również do mózgu.