I Ryōkan, tak jak jego wielcy poprzednicy Ikkyū i Hakuin, mieszał się bez najmniejszych problemów z wszelkimi rodzajami ludzkich istot: panami i żebrakami, chłopami, kupcami, rybakami, kurtyzanami, dziećmi, wszelkimi wyrzutkami, itd.
Równocześnie był jednym z kilku zaledwie japońskich mnichów, którzy całkowicie żyli z jałmużny. Wielu z mnichów miało okresy, kiedy pielgrzymowali i żyli z jałmużny (jak np. Ikkyū i Hakuin), ale przez większą część życia, przebywając w klasztorach polegali na bogatych patronach czy parafianach. Ryōkan wychwalał żebranie o żywność jako żywotny element mnisiego życia i świętą praktykę ustanowioną przez samego Buddę. Chmury przepłynęły, I niebo jest już czyste- Żebranie o żywność Z czystym sercem Jest niebios błogosławieństwem. Ryōkan z wdzięcznością przyjmował każde jedzenie, które otrzymywał. Jeśli ktoś niebacznie ofiarował mu posiłek z mięsem – bez szemrania zjadał go. Nigdy nie marnował jedzenia. Odkładał resztki i zjadał nawet jeśli były już sfermentowane. W zamian pozwalał bez przeszkód kąsać się komarom i pchłom. Sypiał pod moskitierą, jednak zawsze jedna z jego nóg wystawała poza nią, aby nawet w nocy insekty mogły korzystać z jego krwi. Przy okazji żebrania zwykł był również pomagać rodzinom w pracach: rąbał drewno, mył warzywa, rozpalał ogień itp.