Ryōkan spędził w Entsū-ji 10 lat. Oprócz praktyki zen studiował dalej chińską klasykę, sutry buddyjskie, poezję i kaligrafię. Odkrył także teksty Dōgena, które wywarły na nim trwałe wrażenie. Przyswoił sobie jego Cztery Wielkie Cnoty: Miłosierdzie, Łagodne Słowa, Dobra Praca i Współodczuwanie. Stosowanie ich w codziennym życiu niejednokrotnie wybawiało go później z nieraz groźnych sytuacji. W tym czasie grasowali po Japonii bandyci, którzy często przebierali się za mnichów. Podróżujący Ryōkan był więc wielokrotnie aresztowany, ale dzięki spokojnej, pełnej współczucia postawie i braku jakiegokolwiek werbalnego wyjaśniania i obrony siebie, wychodził cało z nieraz ciężkich opresji.
W 1790 Ryōkan został głównym mnichem i otrzymał inka – pieczęć potwierdzenia oświecenia. W przeciwieństwie do intensywnych i dramatycznych doświadczeń oświecenia przez Ikkyū i Hakuina, Ryōkan nie miał najpewniej jakiegoś szczególnego, pojedynczego aktu urzeczywistnienia, ale raczej był to naturalny rozwój zgodny ze spokojną tradycją 'po prostu siedzenia jak Budda' szkoły sōtō.
Podczas ordynacji mnisiej otrzymał imię Ryōkan TaiguRyō znaczy dobry, kan - szeroki, obszerny w rozumieniu 'szczodrobliwy, wielkoduszny'.