Wykonana została przez firmę Tilo Neukranz, która swe prace ziemne rozpoczęła już 1 października 1908 roku regulując nieznacznie bieg Bogdanki, zakładając sztuczne jezioro i osuszając część podmokłych łąk. Jednakże budowa została zahamowana z powodu ostrej zimy na przełomie lat 1908–1909 i dokończenie zagospodarowania terenu nowego parku nastąpiło między 1909 a 1911.
Park został wybudowany na terenie podmokłej doliny Bogdanki przepływającej przez całą długość parku. Zgodnie z planem urbanistycznym Park Sołacki stanowił główną oś powstającej na Sołaczu dzielnicy willowej.
17 kwietnia lub 31 sierpnia (data sprzeczna) 1912 roku w parku otwarto restaurację umiejscowioną na tarasowym półwyspie wychodzącym nad tzw. „wielki staw”. Budynek restauracyjny (z drobnymi modyfikacjami) przeniesiono z Wystawy Wschodnioniemieckiej z 1911, na której pełnił funkcję winiarni-restauracji. Na najniższym tarasie umiejscowiony był lokal gastronomiczny, a na dwóch wyższych ogród restauracyjny ze składanymi stolikami. Przeszklony, kolisty front, zwieńczał główne wejście do budynku, które z kolei ulokowane było pomiędzy dwiema wysokimi wieżami służącymi do wentylacji głównej sali o beczułkowatym kształcie.