2 grudnia Napoleon wydał rozkaz nakazujący V Korpusowi marsz do Warszawy. 7 grudnia osiągnięto Wilno. Dalej przed Olitę, Grodno, Augustów i Łomżę resztki korpusu dotarły do Warszawy. 17 pułkowi piechoty wyznaczono miejsce stacjonowania w Łowiczu. Zbierano rekruta i ściągano żołnierzy z dawnych zaciągów. Szybkie postępy Rosjan spowodowały, że 17 pułk piechoty skierowany został do Modlina. Przybył tam 31 stycznia 1 batalion liczący 28 oficerów i 390 żołnierzy. Kolejny batalion pułku został wysłany do wzmocnienia obsady Zamościa. Do twierdzy nie dotarł, a dowódca ppłk Mazurkiewicz dostał się do niewoli rosyjskiej. Trzeci batalion pułku wycofywał się wraz z wojskami ks. Poniatowskiego na Częstochowę i Kraków. Kadra i zakład pułku wycofywały się na zachód z dywizją gen. Dąbrowskiego. 13 lutego w Tyniczu pod Kaliszem zostały zaskoczone przez wojska rosyjskie. Część rozproszyła się, część dostała się do niewoli.
Bitwy i potyczki: pod Mohylewem (1812), nad Berezyną (28 listopada 1812), obrona Modlina i Zamościa (1813).
Chorągiew Chorągiew pułku 17 piechoty Na bławacie aksamitnym karmazynowym o wymiarach 52 cm x 46 cm haftowany nićmi srebrnymi orzeł polski. Korona, dziób, nogi, berło i jabłko — złotymi. Na odwrocie napis: "POŁK. 17 IMIENIA ZAMOYSKICH" haftowany srebrem w podobnie haftowanym kręgu.