Zachowanie jego ruin było możliwe dzięki włączeniu ich przed rokiem 256 w ciąg obronnych obwarowań przed zdobyciem miasta.
Budowla składa się z wewnętrznego dziedzińca, kształtem zbliżonego do kwadratu o boku ok. 8 m długości, wokół którego na parterze i piętrze znajdowały się pomieszczenia. Funkcje sal (z jednym wyjątkiem) nie są dostatecznie wyjaśnione i ani ich układ, ani dekoracja nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, których używano przez społeczność chrześcijańską w celach sakralnych. Tym niemniej przypuszcza się, iż dużą salę (o powierzchni ok. 60 m²) po południowej stronie wykorzystywano do celów liturgicznych. Przy jej wschodniej ścianie odnaleziono bowiem ślady podium, z którego kapłan zapewne prowadził nabożeństwo. Od wschodu przylega do niej niewielkie pomieszczenie interpretowane jako zakrystia. Sala w zachodniej części domu mogła służyć do nauczania katechumenów lub jako przedsionek do sąsiadującego z nią baptysteriumB. Filarska, Początki sztuki chrześcijańskiej, Lublin 1986, s. 186..