Znała osobiście Ericha Ludendorffa i Paula von Hindenburga.
W Berlinie poznała sekretarza polskiego poselstwa Gawrońskiego, który zabiegał wówczas u jej ojca o zmianę jego proniemieckiego stanowiska w sprawie podziału Górnego Śląska. W 1922 jej ojciec podał się do dymisji po październikowym przewrocie Benita Mussoliniego. Zawarła małżeństwo z Gawrońskim na początku 1925 w Turynie lub Hadze. W latach 1933–1938 mieszkała w Wiedniu, gdzie jej mąż był przedstawicielem dyplomatycznym. Nawiązała tam znajomość z dyrygentami Wilhelmem Furtwänglerem i Arturo Toscaninim. Zaprzyjaźniła się z austrofaszystowskim dyktatorem i kanclerzem Engelbertem Dollfußem, przywódcą Frontu Ojczyźnianego (zm. 1934). W 1938 po powrocie do Warszawy wyjechała do Włoch na spotkanie z Mussolinim, by starać się o stanowisko włoskiej przedstawicielki kulturalnej w Warszawie. Przed 1939 poznała w Warszawie Bolesława Piaseckiego, młodego przywódcę faszystowskiego Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga” i stała się jego „polityczną entuzjastką”. Po agresji III Rzeszy na Polskę ewakuowała się 5 września 1939 z warszawskiego domu przy alei Szucha (w sąsiedztwie Nuncjatury Apostolskiej) przez Rumunię do Pollone, gdzie dotarła 17 września.