Tradycja przedhiszpańska Kult przodków na ziemiach dzisiejszego Meksyku ma co najmniej 3000 lat. Meszikowie (Aztekowie) oddawali im cześć podczas 9. miesiąca kalendarza słonecznego Xiuhpohualli – miesiąca zwanego Tlaxochimaco (narodziny kwiatów), wypadając na początek sierpnia. Festiwal był w gestii bogini Mictecacíhuatl, żony boga Mictlantecuhtli, Władcy Krainy Zmarłych, znanej jako „Królowa Śmierci”. Obchody skupiały się, podobnie jak i dziś, na czci dzieci i drogich bliskich, którzy odeszli. W epoce prekolumbijskiej nagminnie kolekcjonowano tu czaszki jako trofea wojenne i wystawiano je na pokaz podczas rytuałów symbolizujących życie i śmierć (tzw. tzompantli).
Czaszeczki () Znane również pod mianem „rymowanek” (), są to krótkie (zazwyczaj czterowierszowe) satyryczne skecze o ludzkich czaszkach, lub ryciny (litografie) czaszek, wykwintnie poprzebieranych ludzkich szkieletów, itp. Chodzi tu o:
(rymowanki) – nazywane także „czaszkami”, są to specyficzne wiersze, w których personifikacja śmierci szydzi sobie z charakterystycznych lub wyolbrzymionych cech ludzi obecnie żyjących. Przyjęło się żartować w ten sposób z ludzi u władzy, polityków, itd.