Partia zrzeszała coraz liczniejszą klasę robotniczą i stawiała opór względem postępującej rusyfikacji krajuApunen 1987, s. 242–250, Alapuro 1988, s. 85–127, 150–151, Haapala 1992, s. 227–249, Haapala 1995, s. 49–77, 218–225, Klinge 1997, s. 289–309, 416–449, Vares 1998, s. 38–55, Olkkonen 2003, s. 517–521, Kalela 2008a, s. 15–30, Kalela 2008b, s. 31–44, Tikka 2009, s. 12–75, Haapala & Tikka 2013, s. 72–84, Haapala 2014, s. 21–50. Kręgi robotnicze stały się szczególnie silne po wojnie rosyjsko-japońskiej i rewolucji 1905 roku – wydarzenia te umożliwiły organizację strajku generalnego. Strajk zmusił władze carskie do ustępstw wobec Finów, a partię socjaldemokratyczną uczynił najpotężniejszym (względem odsetku populacji) ruchem socjalistycznym na świecie. Największe grono zwolenników socjalistów stanowili pracownicy przemysłowi i rolniHaapala 1995, s. 62–69, 90–97, Klinge 1997, s. 250–288, 428–439, Nygård 2003, s. 553–565, Kalela 2008a, s. 15–30, Payne 2011, s. 25–32, Haapala 2014, s. 21–50.