Rewolucja Amerykańska Gdy rozpoczęła się amerykańska rewolucja Butler powrócił do służby dla Imperium Brytyjskiego. Rozpoczął pracę w prowadzonym przez Johnsona Departamencie ds. Indian i w listopadzie dostał przydział do Fortu Niagara. Jego najstarszy syn Walter Butler pełnił służbę wraz z nim. Pozostała część rodziny została zatrzymana przez rebeliantów.
Latem 1777 roku, John Butler wyruszył z Niagary z oddziałem Indian. Jego celem było dołączenie do Barry’ego St. Legera, który wraz z Mohawkami Josepha Branta był drugim skrzydłem uderzenia w kampanii saratogańskiej. Po połączeniu uczestniczyli w zwycięskiej bitwie pod Oriskany. Po niej został awansowany na podpułkownika; dostał również zgodę na sformowanie własnego regimentu, który szybko zyskał nazwę „Rangerów Butlera”. Regiment miał siłę ośmiu kompanii.
W lipcu 1778 roku Butler poprowadził 20 ze swoich rangerów oraz oddział Irokezów do bitwy w dolinie Wyoming (obecnie Wilkes-Barre w stanie Pensylwania). Pokonał Zebulona Butlera i zajął Forty Fort. Patrioci zostali całkowicie pokonani, a w okolicy spalono około 1000 domów. W związku z dokonanymi przez lojalistów i towarzyszących im Irokezów egzekucjami na jeńcach oraz skalpowaniem bitwa ta została później nazwana Masakrą w dolinie Wyoming.