Idąc za przykładem I Republiki Hiszpańskiej (1873), lewicowy rząd II Republiki Hiszpańskiej zniósł wszelkie tytuły szlacheckie, w tym grandów, w roku 1931. Po przywróceniu nominalnej monarchii przez generała Franco godność granda została także przywrócona w roku 1948 i przetrwała do dzisiaj, co nie wiąże się z żadnymi ważniejszymi przywilejami. Jednym z przywilejów grandów jest prawo posiadania paszportu dyplomatycznego, a także prawo do tytułu ekscelencja. Obecnie dożywotni tytuł granda nadawany jest niezbyt często także osobom nie posiadającym tytułu szlacheckiego.
Tytuł granda posiada także parę rodzin cudzoziemskich, np. książę Wellington jako hiszpański diuk de Ciudad Rodrigo.
W roku 2005 tytuł granda posiadały: wszystkie rody książęce (153); 140 spośród 1349 rodów margrabiowskich; 102 spośród 923 rodów hrabiowskich.
Spośród Polaków grandami byli np.: ks. Jan Kajetan Jabłonowski hr. Ludwik Józef Krasiński prawo do tytułu po kądzieli mieli Załuscy de Rivere, potomkowie Franciszka, a jego przyjęcia prawdopodobnie odmówił hetman Jan Zamoyski.
Grandowie Hiszpanii
Bibliografia
Georg von Alten, Handbuch für Heer und Flotte, Band I, Berlin 1909 Antoni Amilkar Kosiński: Przewodnik heraldyczny. T.1., s. 137, 169-170
Kategoria:Hiszpańska szlachta Kategoria:Tytuły szlacheckie