W czasie panowania krótkotrwałego króla Hiszpanii Józefa Bonaparte godność granda została zniesiona, przywrócono ją za Ferdynanda VII, gwarantując jednocześnie rodom grandów pewną liczbę miejsc w wyższej izbie parlamentu, lecz wprowadzając tylko jedną klasę grandezy. W tym czasie 200 rodzinom grandowskim zawieszono prawo zasiadania w Senacie, gdyż od granda żądano, by mógł się wykazać rocznym dochodem co najmniej 60 000 peset i uiszczał dość wysokie opłaty za prawo członkostwa w senacie, czemu większość rodzin grandezy nie mogła sprostać po zniesieniu przez Kortezy pańszczyzny i ordynacji rodowej w 1836. Związany z miejscem w senacie, nieopłacany rocznym podatkiem, grandowski tytuł hrabiowski czy książęcy mógł być w tych czasach sprzedany, ale nabywca musiał wykazać swe pochodzenie od pierwszego posiadacza tytułu. Wielu „potencjalnych senatorów” – zbiedniałych grandów – wzięło się wówczas za zawody handlowe czy przemysłowe. I tak np. książę de Medina Coeli był największym w Hiszpanii producentem terpentyny, a markiz de Lorios największym hodowcą buraków cukrowych.