W końcu września aprosze połączono w odległości 100 metrów od twierdzy linią równoległą i na początku października zaczęto z niej prowadzić ostrzał artyleryjski fortyfikacji.
Szturm generalny został przypuszczony w nocy z 16 na 17 listopada, podczas którego zdobyto trzy bastiony, tracąc przy tym 1000 zabitych i rannychMała Encyklopedia Wojskowa, Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz.
Utrata trzech bastionów przesądziła o kapitulacji szwedzkiego garnizonu w dniu 30 grudnia. Garnizon szwedzki opuścił miasto – stracił podczas oblężenia 1200 zabitych oraz zmarłych z głodu, ran i chorób Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz. Wojska oblężnicze straciły w tym czasie 1800 żołnierzy, z czego wojska polskie straciły 1500 żołnierzy.
Toruń powrócił w polskie ręce, a na pozostałym obszarze Prus Królewskich wojska polskie i brandenburskie Radziwiłła utrudniały garnizonom szwedzkim komunikację i aprowizację. Dywizja Czarnieckiego w sile 4500 wojska ruszyła już we wrześniu do Danii, by 12 października znaleźć się już w Hamburgu.
Przypisy
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I Tadeusz Nowak, Oblężenie Torunia w roku 1658, nakładem Towarzystwa Naukowego, Toruń 1936 (Tekst zdigitalizowany, Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa)
Siege of Torun 1658 (ang.)
Kategoria:Bitwy potopu szwedzkiego Kategoria:Bitwy w 1658 Kategoria:Bitwy w historii Austrii 1658 Kategoria:Oblężenia w historii Polski Oblężenie 1658