Bardzo wpływowe było ujęcie Tomasza z Akwinu, który w Sumie teologicznej podsumował średniowieczne piśmiennictwo i zdefiniował cztery cnoty kardynalne w następujący sposób: roztropność (prudentia) – prawy namysłTomasz z Akwinu, Suma teologiczna, I-II.61.4., cnota w rozumie nakierowana na wolę, umiejętność właściwego postępowaniaTomasz z Akwinu, Suma teologiczna, I-II.56.2., sprawiedliwość (iustitia) – prawy duch w działaniu, cnota odnosząca się do działań ukierunkowanych na innych, polegająca na oddawaniu temu, co komu się należyTomasz z Akwinu, Suma teologiczna, I-II.60.3., umiarkowanie (temperantia) – przysposobienie ducha, wprowadzające umiar w uczuciach i działaniach, cnota powściągająca, ujarzmiającaTomasz z Akwinu, Suma teologiczna, I-II.61.3., męstwo (fortitudo) – cnota duszy, nadająca jej stałość, odporność na trudy i przeciwności. Cnoty kardynalne są wzajemnie powiązane i podporządkowane cnotom teologalnym.