Dodatkowe nazwy można wprowadzać dla obiektów fizjograficznych, miejscowości i ich części oraz dla ulic i placów, na terenie całej lub części gminy. W większości przypadków możliwość ich ustalenia jest ograniczona jedynie do gmin, w których mniejszość lub osoby posługujące się językiem regionalnym, stanowią co najmniej 20% mieszkańców. Wyjątek od wymogu ilościowego wprowadzono jednak dla miejscowości zamieszkanych – można w nich wprowadzić nazwę dodatkową, jeżeli w konsultacjach społecznych, przeprowadzonych przez radę gminy, opowie się za nią ponad 50% mieszkańców. Tablice dwujęzyczne są całkowicie finansowane przez Skarb Państwa, a gmina nie ponosi kosztów ich ustawienia.
Nazwy dodatkowe nie mogą być stosowane samodzielnie i muszą zawsze wystąpić po oficjalnej nazwie w języku polskim. Nie mogą również nawiązywać do nazw z okresu 1933–1945 nadanych przez władze III Rzeszy lub Związku Radzieckiego, w celu uniknięcia kontrowersyjnych odniesień historycznych. Obie nazwy powinny być umieszczone na jednej tablicy wjazdowej do miejscowości i być równej wielkości. Mimo to, na początku obowiązywania nowych przepisów, m.in.