Budowę okrętów serii N rozpoczęto w 1939, jeszcze przed wybuchem wojny (z wyjątkiem „Nonpareil”, rozpoczętego w 1940), a wchodziły one do służby pomiędzy listopadem 1940 a październikiem 1942; budowa części opóźniła się z uwagi na trudności wojenne. Wszystkie okręty typu N zostały przekazane innymi marynarkom alianckim: australijskiej, holenderskiej i polskiej. Niszczyciele brytyjskie nosiły, zgodnie z tradycją, nazwy rozpoczynające się na literę będącą oznaczeniem typu, przy czym okręty flagowe flotylli („Jervis”, „Kelly”, „Napier”) nosiły imiona admirałów. Cena kontraktowa niszczyciela typu J bez uzbrojenia i wyposażenia łączności wynosiła ok. 392 363 funtów („Jaguar”), a całkowity koszt przeciętnie 596 197 funtów.
Niszczyciele typu J/K/N stanowiły udany projekt, o silnym uzbrojeniu, bardziej zbalansowanym, niż w typie Tribal. Miały jednak nieco gorsze własności morskie i mniejszy zapas wyporności na modernizacje, przede wszystkim na zwiększanie lekkiego uzbrojenia przeciwlotniczego.