Był działaczem Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego regionu świętokrzyskiego inicjując liczne akcje ochrony przyrody, popularyzując bogatą historię hutnictwa i przemysłu tych ziem, organizując wystawy, odczyty i publikując liczne artykuły w miejscowej prasie. Nawoływał do ochrony ginących zabytków techniki. W okresie międzywojennym założył wiele placówek Muzeum Regionalnego na Kielecczyźnie. W roku 1934 stworzył pierwsze na Ziemi Świętokrzyskiej Muzeum Techniki w dawnej walcowni w Sielpi Wielkiej. Początkowo był kuratorem zabytków hutnictwa, przewodniczył Komisji Historii i Zabytków przy Zarządzie Głównym SIiTH, potem został przewodniczącym Zespołu Historii Polskiej Techniki Hutniczej przy Komitecie Historii Nauki PAN, a także zasiadał w prezydium Rady Naukowej Muzeum Techniki NOT w Warszawie.

Pracował jako zastępca dyrektora ds. technicznych w „Hucie Pokój”, w Politechnice Śląskiej w Gliwicach, a od 1954 roku – Akademii Górniczo-Hutniczej, gdzie został kierownikiem Katedry Maszyn Hutniczych na Wydziale Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa. Tego samego roku rozpoczął badania nad starożytnym hutnictwem świętokrzyskim, jako rozwinięcie i kontynuację swoich prac z okresu lat. 30. XX w., opublikowanych w „Ziemi” (1936) i „Hutniku”(1936,1937).