Największa część dzieła poświęcona jest fleksji. Podstawowym kryterium podziału rzeczowników jest kryterium rodzajowe z podziałem na deklinację męską, żeńską oraz nijaką. Paradygmat odmiany obejmuje sześć łacińskich przypadków. W ostatnim przypadku Ab. (ablativus) pomieszczono kilka obocznych form (N. Herb/Herby, Ab. Herbu/Herbem, a w liczbie mnogiej: Herbow/Herby/Herbiech). W wypadku fleksji przymiotników podano stopniowanie, formy odmiany prostej i złożonej. W części poświęconej fleksji werbalnej są zarejestrowane informacje o czasach, trybach i stronie. Statorius wypisuje również w formie gniazd słowotwórczych czasowniki derywowane za pomocą prefiksów od wspólnego rdzenia, np. bić i pochodne: dobić, obić, odbić, pobić itd. Znamienna w zakresie fleksji czasowników jest obecność liczby podwójnej odmienianych wyrazów (Stoimy/Stoicie/Stoią/Stoiwá/Stoitá). Gramatyka zawiera ponadto różnorodne typy semantyczno-morfologiczne rzeczowników, takie jak nazwy patronimiczne, odojcowskie nazwy kobiet (z przyrostkami -owná i -anká) czy żeńskie odpowiedniki osobowych i zwierzęcych nazw męskich (Dziewic/Dziewica, Łotr/Łotryni, Osieł/Oślica, Kozieł/Koza).