Badacze Przemysław Zwoliński i Władysław Kuraszkiewicz ustalili, że przytoczone w gramatyce przykłady pochodzą w 75% z Wizerunku Mikołaja Reja, pozostała jedna czwarta została zaczerpnięta z utworów Jana Kochanowskiego i z mowy potocznej. Gramatykę rozpoczynają podane w porządku alfabetycznym kolejnych liter przykłady wyrazów zawierających daną literę. Zestaw ten ilustruje określone cechy fonetyczne głosek występujące w tamtym okresie rozwoju polszczyzny. Statorius odróżnia "a" jasne (oznaczane przez "á") od "a" pochylonego. Nie zapisuje tej różnicy w wymowie "e", chociaż zdaje sobie sprawę z odmiennego brzmienia. Nie zaleca także odróżniania w piśmie "o" jasnego od pochylonego. Zaznacza jednak, że niektórzy zaczęli niedawno "o" pochylone odróżniać za pomocą kreski umieszczonej nad literą "o". Przestrzega przed graficznym mieszaniem "y" z "i".